من اینجا بس دلم تنگ است

 

 

سلامت نمی کنم. سلام آغاز است. میان من و تو هیچگاه پایانی نبوده که بخواهم با سلام از نو بیاغازمش...
اما پس از آرزوی پیوسته سلامت بودنت،
«تو خوبی.
           و این همه ی اعتراف هاست...»
تو آنقدر خوبی که تمام آسمان از درک خوبی تنها نگاهت عاجز می ماند. آنقدر پاکی که ملائک شرم زده اند از قداست دستانت. آنقدر مهربانی که مادران مهر می آموزند تنها از کوچکترین لبخندت... من چه دارم که بگویم؟...
وقتی تو تجسم عشقی... وقتی آنقدر خوبی که مرزهای دوستت دارم برای حجمش حقیرند... وقتی آنقدر زلالی که تصورش برای تمام دنیا ممکن نیست... وقتی آنقدر عظیمی که به وصف نمی آیی... من چه دارم که بگویم؟...
جز اینکه دوستت دارم... و بخوان این واژه راو نه یک بار و دو بار و ده بار...
چقدر بچه بودم آن روزها که فکر می کردم می شود نباشی و با خیالت خوش بود!... چه کودکانه می اندیشیدم که برای خوشبخت بودن تنها تصویرت را داشتن کافی ست!... ببین مهربان لبخندت چطور از تمام جهان غافلم کرده ست!... قد علم می کنی تاب ایستادن از پاهایم می گریزد... مسافر به فدای قامت استوارت؛ راهت را کج کن کمی... این طرف ها گذارت اگر افتاد، دلی هست که همواره آماده ی قربانی شدن در محراب مقدس ابروان توست... ونفسی هست که در انتظار دیدنت هنوز می آید و می رود... از کسی که می خواهد قربانی نگاه پاک تو باشد چه انتظارداری؟... بگو معنا!... دل از این عاشق تر می خواهی؟!...
بی قرارم معنا... بی قرارمت... آنقدر که همین روزها مجنون خواهم شد... مجنون تو... مجنون ترت!... دیروز، کسی می گفت : «مواظب باش ازاین دیوانه تر نشوی!...»
مگر می شود عاشقت بود و دیوانه نشد؟!... مگر می شود لبخندت را دید و به جنون نرسید؟

وقتي گوش شنوا نيست ، حرف تازه اي ندارم . سر عاشقي نمونده كه به صحرا بگذارم . شور شاعرانه اي نيست ، غزل و ترانه اي نيست ، به لب آيينه حتي حرف عاشقانه اي نيست . چي بگم وقتي كه هيچ كس منو از من نمي فهمه . حرفاي نگفتني رو جز به گفتن نمي فهمه . غم آدم ديدني نيست ، قصهء شنيدني نيست . بعضي حرفا رو بايد ديد ، بعضي حرفا گفتني نيست . وقتي گوش شنوا نيست ، شوق گفتن نمي مونه . وقتي جاده رو به هيچه ، پاي رفتن نمي مونه .