من اینجا بس دلم تنگ است

و آرزو یم بود که یک بار هم که شده تنها از خیابان زندگی رد شوم.

حالا که دیگر نمی شود بچه بود و فقط می شود عاشق بود.

از سر بچه گی ،هر چه وسط خیابان زندگی سر به هوا می دوم.

لحظه، لحظه ی زندگیم را با نام و یاد تو آغاز کردم. نمی دانم برای چه؟ ولی فکر می کردم که شاید تو را روزی در پس هر حرف و

کلمه ای که می گویم بیابم.

شاید فکر می کردم به راز آن همه نگاه روزی پی خواهم برد.

ولی چه شد.....

روزی رسید که متوجه شدم:همه ی آرزوهایم سرابی بیش نیست،

و یا تمام امیدهایم به کوچه های بن بست رسیده......

آری ، اعتراف می کنم اشتباه از آن من بود.

زیرا من فریب آن چشمان خندان و نگاه معصومانه ات را خوردم.

من ، فقط و فقط آسمان آبی و زمین سبز را می دیدم.

سیاهی را دیدم ، ولی از چشمی دیگر. من تو را می دیدم و تو را.

هر روز که می گذشت زندگی را زیباتر و زیباتر می دیدم.....

انگار برای من گناهی وجود نداشت... همانطور برای تو...

نمی گویم بد بود ، نه.

زیبا بود ، زیبا و قشنگ....

ولی حالا فکر می کنم آن زیبایی از آن کس دیگری باشد...

آری .

من لیاقت تو را نداشتم.من نتوانستم برای همیشه تو را از آن خود کنم......

من نتوانستم.........!

                                           سنگ مزار ارزوهایم

                      کسی که هنوز با یاد تو نفس می کشد 

اما افسوس که اشک هایم هم یخ زده است

می خواستم با خون خود به سرما درس عشق و گرما بچشانم

افسوس که خون هم در رگهایم لخته شده است

نمیدانم چه کنم یاد آن روزها ازارم میدهد

یک راه بیشتر نمانده اما این راه نابودم میکند

راهی که هیچ تمایلی ندارم حتی به آن فکر کنم

راهی که باید تمام علایق و امید و تمام وجودم

را در حسرت مدفون کنم .

دلم از درد به خود میپیچد

کیست که او را در اغوش بگیرد

از این زندگی سرشار از درد و ناله خسته ام

خسته ام خسته از دقایقی که میگذرد و بازگشتی ندارد

خسته  از بودن و ماندن ، خسته از نفس کشیدن

خسته از خسته شدنها .

هر روز تکرار دیروز

از زندگی هیچ چیز جز اشک و درد نفهمیدم

از وقتی خودم را شناختم کارم نگاه کردن به خنده های دیگران بود

با خود میگفتم چرا من مثل آنها نیستم   

مگر من با آنها چه فرقی دارم

          ایا زندگی که میگفتند زیبا است همین است ؟

ای خدا من محتاج تو هستم

خدایا به تو پناه می اورم از سنگ هایی که شیشه قلبم را میشکنند

از کوه و درد و اندوه که روییده بر شانه هایم

پس کی این غم ها و اشک ها و دردها و انتظار ها به پایان می رسد

چشم هایم مدت ها است که خیس مانده است

خدایا ! قصه این دل دردمانده ام را به که بگویم

که جز غم چیزی در آن نیست

خدایا خوب میدانی که هر شب در  اشک چشمانم غسل میکنم

و در بستری پر از اندوه و درد میخوابم

ای خدای مهربان من را دریاب !

همه میگویند صبر کن صبر کن صبر کن.

         به کدامین جرم حکم صبر برای من صادر شد ؟

چرا از وقتی که گقته اند بزرگ شده ایم

همه صداقت کودکیمان را فراموش کرده ایم ؟

چرا تمام صداقتها را در صندوقچه خاطرات گذشته

به بایگانی ذهن سپرده ایم .

نمیدانم ادامه این زندگی چه فایده ای دارد

هر بار که دست به خودکشی می زنم

باز به این دنیا باز میگردم

ای مرگ همیشه به چشمان تیزبین تو خورده ام

و همیشه نام تو را از یاد برده ام

راستی اخرین بار کجا بوی تو را لمس کردم ؟

در یک زمان و یک مکان با مرگ ملاقات خواهم داشت

کاش آن زمان و آن مکان در کنار تو باشم

روح شکسته من از جسمم رها شده است .

                                   ای شمع به چه میخندی؟

                                   به شب تیره خاموشم !

                                 به خدا مردم از این حسرت

                                 که چرا نیست در اغوشم .

با یه پسر همیشه تنها

نشسته و به دریا خیره شده است

به موج هایی که به ساحل میرسند نگاه می کند

با خودش میگه خوش به حالشون

بالاخره به اونجایی که می خواستند رسیدند

به اونی که هیچ وقت نتونست بهش برسه فکر میکنه

به اونی که فقط میتونست تو چشماش نگاه کند

و هیچ وقت حرفشو نزنه فکر میکنه

به اونی که یک روز همین جا پیشش نشسته بود

به اونی که تو همین موج های نامرد گمش کرد

ولی فکر می کرد یه روزی با همین موج های ارام

دوباره بر میگرده پیشش

به اونی که هیچ وقت نتونست دوباره پیشش

نشستن را تجربه کند

به همونی که تو همین موج ها گم شد.

چشمانش خیس شده بود

دیگر به همین موج های نزدیک هم نمی تونست نگاه کند

دیگه از دریا هم متنفر بود

دریایی که عشقش را ازش گرفته بود

از این همه موج خوش صدا که باعث جداییشون شده بود

صورتش خیس خیس بود

ولی نمیتونست از لب دریا تکان بخورد

اخه عشقش زیر همین موج ها جا مانده بود

زیر این همه اب بی صدا

بالاخره از جایش بلند میشه و میره

و دیگه به هیچ ساحلی پا نمیذاره.